जीवन गुंता


दोन रिळांचे दोन धागे, एकत्र ते आले
एक मेकांत दोन्हींही, गुंफून परि गेले

गुंता झाला होता सारा, निर्मित नात्याचा
शक्य होईल कसें आतां, वेगळे होण्याचा

खेंच बसतां वाढत गेला, तो गुंता
उकलून सुटणे नव्हते, त्याला आतां

दोनच पर्याय होते, त्याचे पुढती
तुटणें वा एकत्र राहणें, ह्या जगतीं

वेगळे होतील दोन धागे, तुटून जाणारे
अवशेष राहतील परि कांहीं, जे न

सुटणारे दोन मनाचा असांच होतो, गुंता ह्या जीवनीं
राग लोभ- प्रेमादि भावना, जाती गुंतूनी

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail- bknagapurkar@gmail.com

विवीध-अंगी ***३
अस समजल जात की मुल गर्भांत वाढत असताना, वा जन्म होताक्षणी त्याच्या हालचाली मधून ज्या लहरी उत्पन्न होतात, जो आवाज ध्वनीत होतो, जणू एखादा हूंकार बाहेर पडून ऐकू येतो. तो असतो ‘सोहंम’ (तो मी आहे) – ‘कोहंम’ (मी कोण आहे) – ‘अहंम’ (मी आहे) ह्या प्रतिध्वनीमध्ये. शास्त्रकारांनी ह्या शब्दांचे वर्णन अप्रतीम व अतीशय योग्य पद्धतीने केलेले आढळते. ते नवजांत बालक जणू जगाला ह्या त्याच्यासाठी असलेल्या नव्या वातावरणाला ओरडून सांगते की ‘ बाबानो मी तोच आहे. मी कोण आहेस, मी आहे, ‘ अर्थात जीवनांत फक्त ‘मी’ ला जाणा

— डॉ. भगवान केशवराव नागापूरकर