‘परम महासंगण’चे जनक म्हणून अवघ्या जगाला परिचित असलेल्या विजय भटकरांनी आयुर्वेदात विषद केलेले गो-पीयूषाचे महत्त्व समजून घेऊन त्यावर संशोधन केले आणि या जुन्या प्रभावी औषधाला नव्या स्वरूपात सादर करीत ‘इम्यूरिच’नामक कॅप्सूल तयार केली. स्वाईन फ्लूवर ही अतिशय प्रभावी आणि कुठलेही ‘साईड इफेक्ट’ नसलेली कॅप्सूल आहे.

भारतात उठलेले किंवा उठवल्या गेलेले स्वाईन फ्लू नावाचे वादळ आता शांत होत आहे.

आजवरचा अनुभव तर हेच सांगतो, की शेतकर्‍यांच्या, विद्यार्थ्यांच्या, दारिद्र्यरेषेखालील लोकांच्या नावाखाली जितक्या काही योजना सरकार आखत असते त्यांची अंमलबजावणी केवळ प्रशासनातील अधिकारी, योजनेतील ठेकेदार, जे बहुतेक सत्ताधारी पक्षाचे समर्थक किंवा कार्यकर्ते असतात अशांच्या पोटापाण्याची सोय करण्यासाठीच केली जाते. सध्याची शालेय पोषण आहार योजना त्याला अपवाद नाही. विद्यार्थ्यांना आहार किंवा आहाराच्या नावाखाली बेचव खिचडी आणि इतरांचे पोषण असेच या योजनेचे सध्याचे स्वरूप आहे. ते बदलले, तरच उद्याचा भारत सक्षमपणे उभा करू शकणारी सुदृढ पिढी निर्माण होईल!

अनुभूतीशिवाय संबोध स्पष्टता नाही. संबोध स्पष्ट नसले की बोध होत नाही. अर्थ माहीत नसताना बऱ्याचशा वेळेला अनेक विद्यार्थी पाठांतर करतात. पाठांतर जर समजून केलं तर संबोध स्पष्ट व्हायला मदत होते. अनेक वेळा पाठांतर करून गुण मिळवण्याचा प्रयत्न केला जातो, विद्यार्थ्यांना अर्थ विचारला असता ते निरुत्तर होतात.

आपल्या आयुष्याला घडविणारे जे विचार थोरामोठ्यांनी प्रगट केलेत, तेच विचार थोड्या वेगळ्या पद्दतीनी पाहिल्यास त्यातुन प्रगत्नारे विचार दर्शन.

सोमवार होता... साधारण दुपारी 1ची वेळ होती. देवळाच्या बाहेर कीमान 75 वर्षाची आजीबाई देवदर्शन करुन घाईगडबडीमध्ये बाहेर पडत होत्या. पण अचानक थांबल्या व हात धरायला काही शोधु लागल्या. मी क्षणार्धात ओळखले की प्रकृतीची गडबड असेल. मी व ईतर काहीजण त्यांना धरुन बाजुला घेऊन बसवलो. पण ईतरजण म्हणजे स्वताःला सुशिक्षित समजणारे आमच्याकडे हीन पध्दतीने पहात त्या आजीबाईकडे निरखुनपणे पाहुन स्वताःच्या चेहऱ्यावर अनेक रंगछटा व भावभावना प्रकट करत काहीही चौकशी न करता लवकरच निघण्याच्या तयारीत होते. काहीजण ओळखीचे चेहरेसुध्दा अनोळखीपणे लपवत त्याच गर्दीतुन वाट काढुन पळुनही जात होते... मी हे न्याहाळलो... व काही चेहरे लक्षात राहीलेच जे समाजसेवकाचा खोटा मुखवटा धारण केले होते. असो... अपेक्षेप्रमाणे ईतरांनी सहकार्य छानच करुन आजीबाईनां त्यांच्या परिवाराला बोलवुन सहीसलामत स्वाधीन केले.

साधारणपणे दोन महीने गेले... सोमवारच होता. देवळातुन बाहेर आल्यावर सिग्नलला एका चारचाकी गाडीच्या आजुबाजुला जोरजोरात हार्न वाजवणारे दिसले... एकटक पहात होतो... चालकाचा चेहरा ओळखीचा दिसला.. गाडीमध्ये काहीतरी बिघडल्यासारख वाटत होतच.. जवळुन पाहील तर एका वयोवृध्दाला छातीत त्रास जाणवत होता.. गाडीमध्ये सर्वंचजण अनअनुभवी तरुणतरुणी होते... सुशिक्षित व समाजसेवेचा मुखवटा धारण केलेली... मला क्षणार्धात त्या दिवशीचा क्षण आठवला. आजीबाईनां पाहुन ह्याच चालक मुखवटाधारकानेसुध्दा पळ काढला होता. त्यांनाही या आणीबाणीच्या क्षणी काय करावे हेच कळत नव्हते... काही लोक मदतीला जायच की नाही... याचाही विचार करत होतेच... पण शेवटी वाहतुक पोलिसाने प्रसंगानुरुप मदत करुन गाडी बाजुला घ्यायला सांगुन सर्वंच गर्दीला अक्षरशः हाकलून लावले.. पण ते सर्वंचजण हादरलेले होते... अशा प्रसंगाला सहसा यांनी जवळुन पाहीले नव्हतेच कारण अशांना ईतरांच्या आणीबाणीच्या प्रसंगात मदत करायला वेळ असतोच कुठे....? मग हा प्रसंग हाताळायचा कसा...? याचे ज्ञान येणार कोठुन...? जसा यांच्याकडे ईतरांना मदत करायला नसतो तशीच परिस्थिती ईतरांचीही आसु शकेलच की....? मग अशा वेळेस आपणही जर ईतरांकडुन मदतीसाठी अपेक्षा करतो... तर त्याचप्रमाणे ईतरांच्या अशा प्रसंगी आपणही मदत करायला नको.....? समाज हा आपल्यातुनच निर्माण होत असतो... फक्त मुखवटा धारण न करता योग्य त्या प्रसंगी योग्य ती माणुसकी दाखवता आली तरच... समाजातला प्रत्येकजणच खरा माणुस होऊ शकेल... अस मला वैयक्तिक वाटतय....

-- विवेक जोशी

केवळ पुस्तकं वाचून अव्यक्त राहाणाऱ्या पिढीला, पुस्तकांच्या पलीकडे गेलं तरच व्यक्त होण्याच्या अनेक संधी उपलब्ध होतात. मुलांना केवळ पोपटासारखं बोलायला शिकवण्यापेक्षा व्यक्त होणं शिकवायला हवं. बालकवींची कविता ‘हिरवे हिरवे हिरवे गार गालिचे हरित तृणांच्या मखमालीचे’ कविता पाठ करून मुले अव्यक्त राहातात; पण प्रत्यक्षात जेव्हा हिरव्या गालिच्यावरून ते चालतात, उड्या मारतात तेव्हा ती जास्त व्यक्त होतात आणि आनंदाच्याजवळ पोहचतात.

भारतीय शिक्षण व्यवस्थेत भूतकाळाचा विचार केला असता भारतीय विद्यापीठामध्ये वेगवेगळ्या विषयांचे शिक्षण देण्यात येत असे.आयुर्वेद आणि अन्य वेदांगे यांचे शिक्षण उपलब्ध होते अभियांत्रिकी शिक्षण तर उत्तम प्रकारचे होते. याची साक्ष द्यायची झाल्यास ताजमहल, गोल घुमट,तसेच संपूर्ण भारतभर बांधण्यात आलेली अनेक प्रकारची देवतांची देवालये पुरेशी आहेत.तसेच वेगवेगळ्या नद्यांवर बांधण्यातआलेले घाट आणि अनेक ठिकाणी केलेली पाणीपुरवठ्याची व्यवस्था बारवा,तळी इत्यादी गोष्टी पाहिल्या म्हणजे तेव्हा जलव्यवस्थापन किती उच्च दर्जाचे होते , याची कल्पना येते . उत्तम प्रकारचे वाड.मय त्या काळात निर्माण होत असे.

देवाला फूल चढ़वल जात
तेव्हा तुम्ही रागवता!
मग मेणबत्ती पेटवतेवेळी,
चौथरयावरील चादर चढ़वतेवेळी तुम्ही गप्प्प का?

दाभोळकर......
माझा गणपती घरी येतो
तेव्हा तुम्ही टिका करता!
त्यांचा शांताक्लॉज येतो तेव्हा,
त्याचा मसीहा येतो त्यावेळी
तुम्ही गप्प का?

दाभोळकर...
माझ्या मुलांच जावळ उतरवण तुमच्या नजरेत जुनाट चालीरीत!
त्यांच मेरीच्या माडीवर देतेवेळी
त्यांची सुंता होते त्यावेळी
तुम्ही गप्प का?

दाभोळकर.......
आमचे व्रत उपवास सण
तुम्हाला नकोसे होतात!
पण त्यांचा रोजाच्या वेळी,
यांचा गुडफ्रायडे वेळी
तुम्ही गप्प का?

दाभोळकर.......
माझ्या शिक्षणात धर्माला जागा नाही
त्यांच मात्र धर्मावर शिक्षण बंधनकारक
ख्रिस्ती शाळेत येशु मूर्ती रूपान हज़र, त्यावेळी
तुम्ही गप्प का?

दाभोळकर......
स्री शिक्षणातली हिंदू सावित्री कधी तुम्ही समजूनच घेतली नाही...
कारण मुस्लिम बुरख्यातुन तुम्हाला पाश्चमात्य नग्नता चांगली वाटली.....

आमचा एकपत्नी राम व त्याच कुटुंबनियोजन तुम्ही जगासमोर मांडलच नाही...
कारण एकाच पुरुषाच्या चार बायका व त्याची विस पोर तसेच दर सिजनला बायका बदलनारे पाश्चिमात्य तुमच्या मनाला जास्त भावले........

विचार करा दाभोळकर अन मग सांगा तेव्हा तुम्ही गप्प का?.............

माझी अंधश्रद्धा जगासमोर मांडली जरा चांगल्या गोष्टीपण मांडा!
म्हणजे देव न मानणारयां मधल देवपण मला कळेल

Whats Apps वरुन साभार....

-- विवेक जोशी

ज्याकाळी या देशात सोन्याचा धूर निघत होता, त्या काळी उत्तम शेती, मध्यम व्यापार आणि कनिष्ठ नोकरी,हे सूत्र इथे मान्यताप्राप्त होते. शेतीला सर्वोच्च दर्जा दिल्यानेच या देशात सोन्याचा धूर निघण्याइतपत समृद्धी होती, असे म्हटल्यास वावगे ठरणार नाही.नंतरच्या काळात मात्र सगळे गणितच उलटेपालटे झाले. समृद्ध शेती भिकेकंगाल झाली, शेतीचा मालक पै पैसाठी मोताद झाला, परिस्थिती इतकी विकोपाला गेली की शेवटी शेतकर्‍यांना आत्महत्या करण्याची वेळ आली.

ओझ्याच्या प्रेशर कुकरला घाबरु नका. होऊ द्या पाहिजे तेवढ्या शिट्या. तेव्हाच तर तुमची डाळ शिजेल..