कुणावर प्रेम करतेस, ते पाहायचंय्
स्वतःच्या भावनांवर
कि ओठातल्या शब्दांवर
नमलेल्या मित्रांच्या गर्दीवर
की कुणा वेगळ्यावर
निष्पाप तुझ्या डोळ्यांवरकी
तुला पाहणाऱ्या डोळ्यांवर
कुणावर प्रेम करतेस, ते पहायचंय्
नेहमी भिजणाऱ्या पावलावर
की नटलेल्या वनराईवर
मनाच्या संवेदनेवर
की कुणाच्या हृदयावर
राकट कुणाच्या देहावर की कोवळ्या मनावर
कुणावर प्रेम करतेस, ते पहायचंय्
समोर असलेल्या शत्रुवर
की कुण्या मित्रावर
उंच उडणाऱ्या पक्ष्यावर
की बागडणाऱ्या पाखरावर
रम्य उगवतीवर
की शरद चांदण्यावर
कुणावर प्रेम करतेस, ते पहायचंय्
दान करणाऱ्या खळावर
की भजन गाणाऱ्या संतावर
मोक्ष मिळणाऱ्या मृत्यूवर
की आयुष्य देणाऱ्या जन्मावर
ओंजळीतल्या निर्माल्यावर
की उमलणाऱ्या फुलावर
कुणावर प्रेम करतेस, ते पहायचंय्
स्वतःच्या त्यागावर
की कुणी केलेल्या त्यागावर
तुझे असलेल्या जगावर
की तुझ्यादारी सोडलेल्या जगावर
तू केलेल्या प्रेमावर
की तुझ्यावर असलेल्या निस्वार्थी प्रेमावर
कुणावर प्रेम करतेस,
पहायचंय्

सौरभ सुभाष दिघे, पनवेल

ती चुल्ह्याजवळ, तर त्याच्या डोईवर सूर्य
तिच्या हाताला चटके, त्याच्या पायांना !

रामास शोधण्या मी धामास जात नाही

धोंड्यास मानने हे माझ्या युगात नाही

देवास भेटण्याला गर्दी जमाव सारा

त्या माणसातली तीमा झी जमात नाही

तीर्थास लोक जाता देवास मागता

ते तीर्थामधील देवा ऐकूच येत नाही

कित्येक सोसले मी घावास पोसले मी

धावून संकटी तो काळास येत नाही

शोधावयास देवा मी माणसात गेलो

तेथेच तो मिळाला बाकी कशात नाही

कवीराज महेश पुंड.....

जीवन गंगा वहाते
फुलवित सारी जीवने
पडेल प्रवाहीं कुणी
लागते त्याला वाहणे ।।१।।

काही काळ वाहतो देह,
डुबून जाणे अंतीम,
कसा वाहतो केंव्हा डुबतो
प्रवाही वेगाचे हे काम ।।२।।

बुडूनी जाती देह प्रवाही,
कर्मे आतील तरंगती ।
वाहत वाहत नदी किनारी,
स्थीर होऊन काठी राहती ।।३।।

देह क्षणाचा जरी,
कर्मे राहती निरंतर ।
कर्तृत्वाच्या कल्पतरूची,
आठवण काढती इतर ।।४।।

त्या कर्माच्या राही आठवणी,
मार्गदर्शक बनती इतरा ।
डुबणाऱ्या देहाकडूनी,
सावध राहूनी कर्म करा ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

युद्ध संपलं…
शत्रूवर विजय मिळाला…
सगळीकडे फटाके… जल्लोष…
चार दिवस सगळेच 'विजयोत्सव' साजरा करतील…
नेताजी मंचावर उभे राहून घोषणा देतील –
"हे आपल्या पराक्रमी सैन्याचं यश आहे!"
...आणि त्या यशाचं भांडवल करून
निवडणुकीची रणधुमाळीही जिंकतील!
आणि डिप्लोमॅटीक जगात रमतीलही......!

पण...
तिकडे, एखाद्या दूर, दुर्लक्षित गावात...
वृद्ध आई वडील–
डोळ्यांत आसवं, हातात फोटो घेऊन....
विरपुत्राच्या आठवणीत हरवलेली
दुचीत बसलेली आई......
अन् सोललेल्या खावंदावर शहादत मलम लेपुन,
शून्यात नजर लावून बसलेले वडील.......!

एक अनाथ मुलगा –
बाबांच्या कुशीत खेळण्यासाठी रडतोय,
तळमळतोय.....
आईला वारंवार विचारतोय....
"बाबा कधी घरी येणार ...!"
"मला त्यांच्या कुशीत खेळायचं" म्हणतोय.....
पण ती कुशी तर आता फक्त आठवणीतच उरली आहे...

...आणि ती,
ती वीरपत्नी –
जिचं कुंकू उजडलंय...
भकास जिनगीचे चटके अंगावर सहन करत....
ती जिवंत मरण जगते आहे,
कधीही न भरावं असं दुःख घेऊन...

आपण?
आपणही चार दिवसात त्यांना विसरून जाऊ,
फेसबुकवर "जय जवान" लिहून पुढची पोस्ट पाहू...!

पण एक प्रश्न तसाच उरतोच...
हो, त्यांनी मातृभूमी वाचवली…
ते लढले आपल्यासाठी....
त्यांनी शौर्यही गाजवलं…
...पण
" कोण जिंकलं हो ?"

©गोडाती बबनराव काळे, लातूर
9405807079

गर्द आणि इतर व्यसनांच्या मी पूर्ण आहारी गेलो होतो व आता माझी घरातील पैश्यांची मागणी वाढली होती , ती प्रत्येक वेळी पूर्ण होणे शक्यच नव्हते तेव्हा मग घरात छोट्या मोठ्या चोऱ्या सुरु झाल्या वडील पक्षाघातातून बरे होऊन आले होते आणि पुन्हा त्यांनी कामावर जाणे सुरु केले होते मात्र ते जरा विसरभोळे झाले होते त्याचा फायदा घेऊन मी त्यांच्या पाकिटातून पैसे गुपचूप काढत असे ,

मी काय कथू जे साहियले ते तुजला?
डोळ्यात वाच या तू विरहाच्या गजला
तुजवाचून सारी मैफल रंगविताना
अश्रूत भिजवल्या मी कंठातिल ताना
ऐश्वर्य लेऊनी महाल होता धुंद
अंगणी ढवळे रातराणीचा गंध
झुंबरी पेटले दीप, उजळली रात
वर चंद्रकलेची अमृतमय बरसात
छेडिली तार मी ... ओठी आली तान
पायात नूपुरे हरपून गेली भान
मी ताल सूरांचे धुंद गुंफिले शेले
परि तुला शोधण्या सुर दिशातून फिरले
वेदनेवरी त्या रागदारीची शाल
लेऊन सजविले वादळ हृदयातील
स्वर भिजून गेला तुला तिथे स्मरताना
रसिकांनी हासुन डोलविल्या पण माना
मी काय कथू त्या मुक्या यातना तुजला?
डोळ्यात वाच या तू विरहाच्या गजला
तुजवाचुन सारी मैफल रंगविताना
अश्रूत भिजविल्या मी कंठातील ताना !

-सौ. राजलक्ष्मी देशपांडे

कोण दिसे हा पाण्यामध्ये,
असावा माझाच भाईबंद,
चोच बांकदार, रूप देखणे,
मनाने दिसतोय स्वच्छंद,
गुबगुबीत पांढरी पाठ,
कोरीव वर काळ्या रेघा,
नजर शोधक पाण्यात, भक्ष्यच भागवेल भुका ,
सुळकन जो वर येईल,
मटकावेन आधी त्याला,--!!!
कळणारही नाही याला,
कधी गिळले मी माशाला,-?
डोळे तीक्ष्णमाझे,
नजरही अगदी करडी,
पाण्यातील या पक्ष्याची,
मात्र भासे मज बेगडी,--!!!!

हिमगौरी कर्वे.©

कविता तीही लिहित असते
कविता मीही लिहित असतो
ती चंद्र- चांदण्यांची बात करते
मी स्वतः ला शोधत असतो

ती जर चंद्र - चांदण्यांतून हटली
मी जर स्वत:मधून निघालो
तर तिला मी दिसेल आणि मला ती

त्यानंतर दोघांच्याही भावना
उलगडत जातील एकमेकांना
जे कधीच आजपर्यंत दोघांकडूनही
बोललं गेलं नाही

जे तिच्याही मौनप्रेमातून हरवलं
जे माझ्याही निशब्दतेतून निसटलं
मग तिचंही प्रेम लख्ख उजळेल
माझाही प्रेमदीप प्रकाश देईल

नंतर काय सांगू मी आता
ती माझी होईल
अन् मी तिचा होईल

- ऋषिकेश तेलंगे
https://www.facebook.com/rushikesh.telange.9